Make your own free website on Tripod.com


A HISTORY OF THE INQUISITION OF THE MIDDLE AGES.

VOLUME I - Appendix


APPENDIX.

I. CATHARAN ARGUMENTS TO JUSTIFY THE ATTRIBUTION OF THE OLD TESTAMENT TO THE EVIL PRINCIPLE.
(Archives de l'Inquisition de Carcassonne. -- Doat, XXXVI. 91.)

THE literature of the Cathari has been so successfully exterminated that anything attributable to the sect is of interest. The following, from a controversial tract, dating probably about the close of the thirteenth century, may be regarded as a fair summary of the reasons alleged by the sect to prove that the Creator, Jehovah, was Satan. There is sufficient identity between them and those given by Moneta (adversus Catharos, Lib. II. c. vi.) to show that they are in some sort the official and customary arguments of the heretics. I omit the counterarguments of the writer, who generally follows Moneta, though he often reasons independently.

Primo igitur objicitur illud, Geneseos tertio: Ecce Adam quasi unus ex nobis factus est. Hoc dicit Deus de Adam postquam peccavit, et constat quod dicit verum aut falsum: si verum, ergo Adam factus erat similis ei qui loquebatur et eis cum quibus loquebatur. Sed Adam post peccatum factus erat peccator; ergo malus: si dixit falsum, ergo est mendax, ergo sic dicendo peccavit, et sic fuit malus.

Item ad idem. Deus ille dicit, Geneseos primo: Videte ne forte sumat de ligno vitoe etc. Deus autem novi testamenti dicit, Apocalipsis'primo: Vincenti dabo edere de ligno vitœ. Ille prohibet, iste promittit, ergo contrarii sunt ad invicem.

Item ad idem, Geneseos primo: Tenebroe erant super facie abyssi, dixitque Deus: Fiat lux. Ergo Deus veteri testamenti incepit a tenebris et finivit in lucem; ergo est tenebrosus; ergo est malus, qui prius fecit tenebras quam lucem.

Item ad idem, Geneseos tertio: Inimicitias ponam inter te et mulierem, et inter semen tuum et semen mulieris. Ecce Deus veteris testamenti seminator est discordiæ et inimicitiæ. Deus autem novi testamenti dator est pacis et solutor inimicitiarum, sicut legitur Coloss. primo: Quoniam in ipso placuit omnem plenitudinem deitatis habitare, et per ipsum reconciliari omnia in ipsum, sire quœ in

coelis, sive quoe in terris sunt. Ecce ille seminar inimicitias, iste vult omnia reconciliare et pacificare in se; Ergo sunt contrarii sibi.

Item, Geneseos tertio: Maledicta terra in opere tuo. Ecce Deus veteri testamenti maledicit terram quam Deus novi testamenti benedicit, psalmo: Benedixisti domine terrain tuam: Ergo sunt contrarii.

Item, Genesi: Omnis anima quoe circumcisa non fuerit peribit de populo suo. Apostolus autem e contra prohibet Galatis: si circumcidimini Christo nihil vobis prodest: Ergo iste contrarius illi.

Item ad idem, Exodi undecimo: Postulet unusquisque a vicino suo et unaquoeque a vicina sua vasa aurea et argentea. Ecce Deus veteris testamenti præcipit rapinam. Deus autem novi testamenti non rapinam arbitratus est, ut dicit Apostolus: Ergo sunt contrarii.

Item ad idem, Matthæi quinto: Dictum est antiquis: Diliges proximum tuum et odio habebis inimicum tuum. Sed constat quod hoc dictum est a Deo veteris testamenti. Deus autem novi testamenti dicit: Diligite inimicos vestros. Igitur contrariantur sibi invicem.

Item ad idem, Matthæi quinto: Dictum est antiquis: Oculum pro oculo etc. Ego autem dico vobis non resistere malo, sed si quis percusserit etc. Ecce ille Deus vindictam, iste veniam imperat: Ergo sunt contrarii.

Item ad idem, Exodi vicesimo primo dicit Deus veteris testamenti: Si occiderit quispiam proximum suum dabit animam pro anima. Deus autem novi testamenti dicit apud Lucam: Non veni animas perdere sed salvare.

Item, Joannis primo: Deum nemo vidit unquam, et ad Timotheum: Quem nullus hominum vidit. At e contra Deus veteris testamenti dicit, Deuteron. tertio: Si quis fuerit inter vos propheta etc.; et paulo post: At non talis est servus meus Moyses etc.; et infra: Ore ad os loquitur ei et palam non per oenigmata et figuras Deum vidit.

Item ad idem, Levitici vicesimo sexto: Persequimini inimicos vestros; At e contra, Matthæi quinto: Beati qui persecutionem patiuntur; et iterum: Cum vos persecuti fuerint in unam civitatem, fugite in aliam. Ille præcipit persequi inimicos, iste fugere: Ergo, etc.

Item, Deus veteris testamenti præcipit sibi immolari animalia, et in illis delectatur sacrificiis; Deus autem novi testamenti, secundum aliam translationem dicit in Psalmo: hostiam et oblationem noluisti, corpus autem aptasti mihi; holocaustomata pro peccato tibi non placuerunt. Ille Deus talia præcipit, iste respuit: Ergo, etc.

Item ad idem, Deuteron. decimo tertio: Si surrexerit de medio tuo prophetes etc. et ita interficietur; et iterum: si tibi voluerit persuadere frater tuus etc.; et infra: nor parcet ei oculus tuus ut miserearis et occultes eum, sed statim interficies. Deus autem novi testamenti e contra dicit: Estote misericordes etc. Hie præcipit misereri, ille non miserere: Ergo etc.

Deus veteris testamenti dicit: Crescite et multiplicamini, Geneseos octavo. Deus autem novi testamenti dicit, Lucæ decimo octavo: Voe proegnantibus et nutrientibus in diebus illis; et in eodem vicesimo: Beatoe steriles quoe non genuerunt. Item, Matthæi quinto: Qui viderit mulierem ad concupiscendam eam etc.

Ecce ille præcipit coitum, iste prohibet omnem coitum, tam uxoris quam mulieris alterius: Igitur sunt sibi contrarii.

Item, Matthæi vicesimo, Lucæ vicesimo secundo: Scitis quoniam principes gentium dominantur eorum, et qui majores sunt, etc. et non ita erit inter vos sicut inter gentes. Ecce iste reprobat principatus et dominationes, ille probat. *

Item, Deuteronomii decimoquinto multis gentibus concedit bic usuram; Deus autem novi testamenti prohibet in Lucæ sexto: Date mutuum nihil inde sperantes: Ergo sunt contrarii.

Tentavit Deus veteris testamenti Abraham, Deus novi testamenti neminem tentat; Jac. primo: Ipse intentator malorum est: Ergo sunt contrarii.

Item ad idem, Deus veteris testamenti dicit: Veniam ad te in caligine nubis; Deus autem novi testamenti habitat lucem inaccessibilem ut legitur Hebræor. primo; Ergo sunt contrarii.

Item ad idem, Matthæi quinto: Dictum est antiquis: non perjurabis, reddes autem Deo juramenta tua; ego autem dico vobis non jurare omnino; quod ille concedit iste prohibet; Ergo etc.

Item, Exodi vicesimo primo: Maledictus omnis qui pendet in ligno; Sed Paulus dicit Galat. quarto: Christus nos redemit de maledictione legis,factus pro nobis maledictum; Ergo Deus veteris testamenti, quem dicis patrem. Christi, maledixit Christum, sed constat quod pater non maledicit filium, ergo ille non est pater ejus, imo est malus et contrarius cui maledicit.

Item ad idem, Deus veteris testamenti promittit terram ut ibi; Dabo vobis terram fluentem lac et mel. Ecce deliciæ terrenæ. Deus autem novi testamenti promittit regnum coelorum, requiem æternam, delicias coelestes ut ibi: Invenietis requiem animabus vestris. Ergo ipsi sunt diversi et contrarii.

Item ad idem, Deus novi testamenti dicit Matthæi sexto: Jugum meum suave est et onus meum leve. Deus autem veteris testamenti imponit jugum importabile, Deuteronomii vicesimo octavo, ubi maledixit illos qui non servaverunt illa quæ præceperat, de quo jugo dicit Petrus: cur vos imponere tentatis nobis jugum quod nee vos nee patres vestri portare potuistis? Ergo sunt contrarii; ille enim malus et iste bonus.

Item ad idem, Exodi quarto: si dixerint mei, quod est nomen ejus qui misit me etc. respondit Dominus: sic dices ad eos: qui est misit me ad vos. Ecce Deus veteris testamenti translator est, qui non vult nomen ejus manifestare; sed dicit qui est etc. Ita enim asinus et bos est qui est. Deus autem novi testamenti nomen suum manifestat per angelum suum, Lucæ secundo, et vocabis nomen ejus Jesum.

Deus veteris testamenti dicit Geneseos sexto: Poenitet me fecisse hominem. Ecce qualis Deus quem poenitet de opera suo; ergo mutatur. Præterea poenitentia est de peccato, ergo si pcenitet peccavit; Ergo malus fuit.

Item ad idem, Exodi tricesimo secundo: Postquam filii Israel adoraverunt

____________________
* There is evidently something lacking here. It can doubtless be supplied from Moneta, p. 151. "Et e contrario Deuteronomii, 15, v. 9, dicit legislator: Dominaberis nationibus plurimis et nemo tibi dominabitur."

vitulum, dicit Deus ille Moysi: Dimitte me, ut irascatur furor meus contra eos, et infra: Placatusque est Deus ne faceret malum quod locutus fuerat adversus populum suum. Ecce quod mutatus est Deus veteris testamenti; Deus autem novi testamenti (non) immutatur, juxta illud Jacobi primo: Omne datum est etc.; et infra; Apud quem non est immutatio etc.

Item ad idem, Exodi vicesimo, Deus veteris testamenti dicit: Non moechaberis, et idem Deus dicit Numerorum duodecimo: Ecce ego suscitabo super te malum de domo tuo, et tollam uxorem tuam et dabo proximo tuo, id est, filio tuo. Ecce non solum moechationis quam ibi prohibuit, sed etiam incestus est procurator; ille Deus ergo malus et mutabilis.

Item ad idem, Exodi vicesimo primo: non facies tibi sculptile nee aliquam similitudinem, et infra, vicesimo quinto: Facies duo cherubim aurea. Ecce quanta mutabilitas,facies et non facies.

Qualis est Deus ille qui tot millia hominum submersit in diluvio etc.; habetur Geneseos sexto; et in mare rubro, Exodi decimo quinto; et in deserto, et in multis aliis locis. Si dicis quod non est crudelitas punire malos etc. quæro, si erat omnipotens et omnisciens, sciebat omnes peccaturos et futuros malos, et propter hoc damnandos, quare ergo fecierat eos? Nonne crudelis est qui homines ad hoc facit ut perdat?

Item ad idem, Exodi tricesimo secundo: Hoc dicit Dominus; et infra: Ponat vir gladium super femur suum; et infra: Et occiderunt in illa die viginti tria millia. Ecce qualis Deus quos habet clericos et ministros siquidem totius crudelitatis. Deus autem novi testamenti ministros pietatis; unde Joannes in canonica: Qui diligit Deum diligit et fratrem suum. Iste præcipit fratrem diligil, ille occidi.

Item ad idem, Numeror. tricesimo quarto; Deus veteris testamenti dixit filiis Israel de gentibus illis qui erant in terra Cham: Si nolueritis occidere eos, erunt clavi in oculis nostris et lanceoe in lateribus. Ecce crudelis Deus qui non vult injurias dimitti. Deus autem novi testamenti dicit Matthæi sexto. Si non dimiseritis hominibus, nec pater vester coelestis dimittet vobis peccata vestra.

Item ad idem, Geneseos decimo nono, ubi Deus veteris testamenti justum simul et impium occidit, sicut patet in submersione Sodomæ et Gomorrhæ, ubi parvulos et adultos simul extinxit.

Item ad idem, Judicum vicesimo legitur quod cum filii Israel vellent pugnare contra filios Benjamin proper scelus quod commiserant in uxorem cujusdam fratris sui, consuluerunt Dominum si pugnandum esset contra eos, et quis esset dux belli, et expressit illis Judas, et quod pugnandum esset; unde sub hac fiducia inierunt bellum et occiderunt ex eis in primo conflictu viginti duo millia, in secundo octodecim millia, in tertio pauciores. Ecce quam crudelis et deceptor Deus, qui sic eos decepit ut perirent.

Item, Exodi quinto dicit Deus veteris testamenti: Indurabo cor Pharaonis et non dimittet populum; ecce crudelis Deus qui indurat ut occidat. Item, mendax Deus qui dicit non dimittet, et postea dimisit.

Item ad idem, Numerorum decimo quinto: Deus ille lapidare præcepit quemdam colligendum ligna in Sabbato, consultus super hoc a Moysi et Aaron. Deus autem novi testamenti excusat discipulos fricantes spicas Sabbato; Ecce quam contraxii iste et ille!

In Genesi promisit Deus ille se daturum terram Chanaan Abrahæ, nec tamen dedit, ergo fuit mendax. . . . Quod autem objiciunt de illis qui egressi sunt de Ægypto, quibus et promisit per Moysen terram illam, et tamen omnes prostrati sunt in deserto.

Ad idem, Exodi tricesimo secundo: Domine ostende mihi faciem tuam et Dominus respondit: Ego ostendam tibi omne bonum, et postea ostendit ei omnia posteriora, id est, turpitudinem. Ecce qualis Deus!

Ad idem, Geneseos undecimo de Gigantibus qui Ædificabant turrim, dixit ille Deus: non desistent a cogitationibus suis donee eas opera compleverint; et tamen sequitur ibidem: Et cessaverunt oedificare. Ecce quam mendax Deus!

Ad idem, Geneseos XXXII. dicit angelus Dei ad Jacob: Nequaquam vocaberis ultra Jacob, sed Israel erit nomen tuum. Et postea dicit in Exodo: Ego sum Deus Abraham, Isaac, et Jacob; et ita sibi contradicit; mendax igitur est ille Deus.

Dicit ille Deus: Quis decipiet nobis Achab? . . . Ego ero spiritus mendax in ore omnium prophetarum . . . Egredere et fac, decipies enim et proevalebis . . . Dedit Deus spiritum mendacii in ore omnium prophetarum. Ecce qualis Deus: si esset Deus veritatis constat quod non diceret: quis decipiet etc.

II. BULL OF GREGORY IX. ORDERING AN EPISCOPAL INQUISITION.
(Archives de l'Inquisition de Carcassonne. -- Doat, XXXII. fol. 103.)
Gregorius episcopus servus servorum Dei venerabilibus fratribus suffraganeis ecclesiæ Bisuntinensis salutem et apostolicam benedictionem. Ad capiendas vulpes parvulas, hæreticos videlicet qui moliuntur in partibus Burgundiæ tortuosis anfractibus vineam Domini demoliri, et penitus eliminandas ab ipsa suscepti cura regiminis nos hortatur. Ad nostram siquidem audientiam noveritis pervenisse quod quidam hæretici in vestris diocesibus constituti, qui metu mortis falso ad ecclesiam catholicam revertentes necnon et plures alii de hæretica pravitate convicti, ad errorem pravitatis ejusdem, quam a se abdicasse penitus videbantur, ut gravius scindere valeant catholicam unitatem sæplus revertuntur. Ne igitur per tales sub falsa conversionis specie catholicæ fidei professores corrumpere contingat, universitati vestræ per apostolica scripta proecipiendo mandamus, quatinus hujusmodi pestilentes, postquam fuerint de jam dicta pravitate convicti, si aliter puniti non fuerint, ita quod quilibet vestrum in suo diocesi ut ipsis det vexatio intellectum, in perpetuo carcere recludatis, de bonis ipsorum, si qua fortassis habent, sibi vitæ necessaria prout consuevit talibus ministrantes; alioquin noveritis nos venerabili fratri nostro Archiepiscopo Bisuntino nostris dedisse litteris in mandatis ut vos ad id auctoritate nostra, sublato cujuslibet appellationis impedimento, compellat. Datum Laterani, sexto Kalendas Junii, pontificatus nostri anno septimo ( 27 Mai. 1234).

III. BULL RELIEVING INQUISITORS FROM OBEDIENCE TO THEIR SUPERIORS.
(Archives de l'Inquisition de Carcassonne. -- Doat, XXXII. fol. 15.)
Clemens episcopus servus servorum. Dei dilectis filiis fratribus ordinum prædicatorum et minorum inquisitoribus hæreticæ pravitatis per diversas Burgondiæ et Lotharingiæ partes auctoritate apostolica deputatis et in posterum deputandis, salutem et apostolicam benedictionem. Catholicæ fidei negotium quod plurimum insidet cordi nostro in vestris prosperari manibus et de bono in melius procedere cupientes, ae volentes omne ab eo impedimentum et omne obstaculum removeri, præsentium vobis auctoritate mandamus quatinus in eodem negotio de divino et apostolico favore et omni humano timore postposito constanter ac intrepide procedentes circa extirpandam hæreticam pravitatem, tam de Burgondia quam de Lotharingia cum omni vigilantia omnique studio laboretis, et si forsitan magister et minister generalis, aliique priores et ministri provinciales, ac custodes seu guardiani aliquorum locorum vestrorum ordinum prætextu quorumcumque privilegiorum seu indulgentiarum ejusdem sedis dictis ordinibus concessorum ac concedendorum in posterum, vobis vel vestrum alicui seu aliquibus injunxerint seu quoquo modo præceperint ut quoad tempus et quoad certos articulos certasve personas negotio supersedeatis eidem, nos vobis universis et singulis auctoritate apostolica districtius inhibemus ne ipsis obedire in hac parte vel intendere quomodolibet præsumatis. Nos etiam privilegia seu indulgentias hujusmodi ad hunc articulum tenore præsentium revocantes, omnes excommunicationis, interdicti et suspensionis sententias, si quas in vos vel vestrum aliquos hac occasione ferri contingerit, irritas prorsus decernimus et manes. . . . Non enim aliqua cis super hujuscemodi inquisitionis negotio vobis immediate a prædicta sede commisso et committendo facultas vel jurisdictio attribuitur sen potestas. Datum Viterbii, Idus Julii, pontificatus nostri anno tertio ( 15 Jul. 1267).

IV. EUGENIUS IV. TO THE ARCHBISHOP OF NARBONNE.
(Archives de l'Inquisition de Carcassonne. -- Doat, XXXV. fol. 184.)
Eugenius episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus Archiepiscopo Narbonensi et ejus suffraganeis Carcassonæ, Sancti Pontii Thomeriarum, Agathensi et Aletensi episcopis, salutem et apostolicam benedictionem. Scripsit nobis vestra fraternitas dilectum filium fratrem Petrum de Turelule, inquisitorem hæreticæ pravitatis in provincia Narbonensi, intendere a nobis aliqua suum officium Inquisitionis et jurisdictionem vestram tangentia petere et impetrare, supplicastisque ut eum in brevi de eo et exorbitantiis suis a jure intenderetis sedem apostolicam informare, nollemus interea quicquam prædicto in vestrum et prælatorum provinciæ præjudicium facere aut concedere; ad quæ respondentes fatemur prædictum Inquisitorem aliquando significasse justam sibi fore quærimoniam

adversus nonnullos vestrum se in suo Inquisitionis officio injuste perturbantes, atque etiam pro viribus impedientes, petens sibi per nos viam et modum ostendi quibus taliter in posterum exercere possit officium, ut cum honore Dei et sui officii integritati valeret lites, jurgia, et contentiones ordinariorum effurfere et declinare. Cum itaque sit nostræ intentionis prout ex officio pastoralis curæ nobis incumbere non ignoratis, et vos et ipsum Inquisitorem in vestris et suis juribus confovere, et lites ac controversias quæ fortassis inter vos vigerent cum justitia tollere ac terminare, hortamur in Domino vestram fraternitatem ut attente considerantes quod hujusmodi Inquisitores ab ecelesia fuerint instituti ad relevandum ordinarios parte sollicitudinis incumbente illis in favorem et augmentum fidei catholicæ, enervationemque et extirpationem hæreticæ pravitatis, contenti esse velitis in hac materia dispositionibus et institutis sacrorum canonum, et ad negotium hoc hæresum quo nullum in ecelesia habetur majus, præedictis Inquisitoribus assistere favoribus opportunis. Nam sic gratum erit nobis et summe acceptum quicquid favoris, commodi et adjuinenti prædictis a fraternitatibus vestris juxta spem nostram præstabitur, ita molestias et illata eorum laudabili exercitio disturbia cum displicentia audiremus; pro bono autem concordim volumus ut gravaminibus propter quve ab ipso Inquisitore per vos extitit appellatum ab eodem revocatis, lites quæ hodie inter vos pendent indecisæ sopiantur penitus et extinguantur, prout nos illas auctoritate apostolica in eventum revocationis antedictæ ad nos advocantes, tenore præsentium extinguimus, cassamus, et pro extinctis et cassatis haberi volumus et mandamus. Datum Florentiæ anno Incarnationis Dominicæ MCCCC quadragesimo primo Kalendas Julii pontificatus nostri anno undecimo.

V. DISABILITIES OF DESCENDANTS OF HERETICS.
(Registrum curiæ Franciæ Carcassonæ. -- Doat, XXXII. fol. 241.)
Noverint universi præsentes litteras inspecturi quod nos frater Guilllelmus de Sancto Sequano ordinis fratrum proedicatorum, inquisitor hæreticæ pravitatis in reogno Franciæ authoritate apostolica deputatus attendentes quod secundum merita personarum debent distribui officia dignitatum, et quia expedit crimina nocentium esse nota, præsertim ilia per quæ extenditur ultio non solum in autores seelerum sed in progeniem dampnatorum, ideo nos ad instantiam procuratoris domini regis in senescliallia Carcassonæ de infrascriptis sibi copiam fieri postulantis, ad honorem Dei et fidei munimentum per nos ipsos exquisivimus et per discretum virum dominum Raimundum rectorem ecclesiæ de Monteclaro publicum notarium Inquisitionis nostræ perquiri et inspici fecimus diligeuter in libris et actis publicis Inquisitionis prædictæ, et invenimus quod anno Domini MCC quinquagesimo sexto Guiraldus de Altarippa quondam de Graoleto qui dicitur fuisse pater Guiraldi de Altarippa servientis armorum domini regis, confessus fuit in judicio coram Domino Bernardo do Monte-Atono tunc inquisitore hæreticæ pravitatis, quod viderat hæretioos et verba eorum audiverat. Item inve-

nimus quod Lombarda uxor dicti Guiraldi, qum dicitur fuisse mater præfati Guiraldi de Altarippa servientis armorum domiui regis, coram eodem inquisitore et eodem tempore confessa fuerit quod multotiens in diversis locis vidit hæreticos et eos pluries adoravit misitque eis panem et poma et credidit eos esse bonos homines et quod posset salvari in fide eorum. Item invenimus in eisdem libris quod Raimundus Carbonelli de Graoleto, qui dicitur fuisse avunculus dicti Guiraldi servientis domini regis fuit hæreticus perfectus et per fratrem Stephanum Gastinensem et Hugonem de Boniolis tune inquisitores hæreticæ pravitatis, et tanquam hæreticus curiæ sæculari relictus et per ministros curiæ domini regis Careassone publice, ut hæreticus et relapsus, combustus anno Domini MCC septuagesimo sexto. De quibus omnibus de nostris libris et actis publicis extractis fideliter dicto procuratori domini regis copiam focimus, et omnibus quorum interest per ipsum fieri volumus, non ad suggilationem vel injuriam alicujus sed propter bona quee agit vel excipit, vel propter posteros in quos parentum proefati criminis sceleratorum proserpit infamia, ne contra constitutiones domini regis vel sanctiones canonicas ad honores vel officia publica ullatenus admittantur. In cujus rei testimonium sigillum nostrum præsentibus duximus apponendum. Datum Carcassonæ decimo septimo Kalendas Julii, anno Domini MCC nonagesimo secundo.

VI. MINUTES OF AN ASSEMBLY OF EXPERTS.
(Doat, XXVII.fol.118.)
Anno Domini MCCC vicesimo octavo, indictione undecima, die Veneris in festo Stæ. Leocadiæ virginis, intitulata quinto Idus Decembris pontificatus SSmi. domini nostri Domini Joannis divina providentia papæ XXI. anno decimo tertio, venerabiles religiosi et discreti viri frater Henricus de Chamayo ordinis prædicatorum in regno Franciæ auctoritate regia et Germanus de Alanhano archipresbyter Narbonesii, rector ecclesiæ Capitistagni in civitate et diocesi Narbonensi auctoritate ordinaria, inquisitores pravitatis hæretiæ deputati, volentes in negotio fidei de consilio discretorum et peritorum procedere, convocarunt in aula seu palatio majori archiepiscopali Narbonæ dominos canonicos, jurisconsultos, peritos sæculares et religiosos infraseriptos (sequuntur nomina 42) qui omnes superius nominati juraverunt ad sancta Dei evangelia dare bonum et sanum consilium in agendis, unusquisque secundum Deum et conscientiam suam, prout ipsis a Domino fuerit ministratum et tenere omnia sub secreto donec fuerint publicata, et ibidem præstito juramento, lectis et recitatis culpis personarum infraseriptarum, petierunt præfati domini inquisitores consilium ab eisdem consiliariis quid agendurn de personis prædictis, et divisim et singulariter de qualibet, ut sequitur:

Super culpa fratris P. de Arris ordinis Cartusiensis monasterii de Lupateria diocesis Carcassonensis omnes et singuli consiliarii supradicti, tam sæculares quam religlosi consilium dando concorditer dixerunt, contemplatione ordinis

ssui, quod assignetur sibi pro carcere perpetuo claustrum et ecclesia monasterii supradicti, et etiam camera una, necnon et injungantur sibi certæ poenitentiæ, sicut orationes et jejunia et alia quæ non repugnant observantiæ sui ordinis et regulæ supradictæ, et quod non puniatur in sermone publico sed in secreto, præsentibus paucis personis.

Item de personis infra proximo nominatis, auditis eorum culpis dixerunt eas judicandas fore ut sequitur:

Richardum, de Narbona, nulla poena puniendum.

Guillelmum, Mariæ de Honosio arbitrarie puniendum, cruces simplices, peregrinationes minores.

Favressam matrem prædicti Guillelmi arbitrarie puniendam, sine crucibus, poenitentias minores.

Guillelmum Cathalani seniorem, Guillelmum ejus filium, Raymundum Veysiani, Bernardum Baronis, P. Lunatii, tanquam impeditores officii, cruces et poenitentias minores.

Guillelinum Espulgue de Capitestagno immurandum.

Perretam de Flassacho valdensem impoenitentem fore exhumandam.

P. Guillelmi Canorgue de Capitestagno immurandum.

Vincentium Rayses de Caberia mortuum, si viveret, immurandum.

Gregorium Bellonis apostatam monachum, mortuum impoenitentem, exhumandum.

Guillelmum. Bocardi Bourserium de Agenno habitatorem. Narbonæ, mortuum, si viveret, immurandum.

Arnaudam uxorem Pontii de Biterris de Capitestagno immurandam.

Amicam uxorem P. Gaycons, ad murum.

Habitum fuit hoe consilium anno, indictione, die, loco, et pontificatu prædictis, præsentibus Arnaldo Assaliti procuratore incursuum hæresis domini recris, testibus et notariis qui hoc prædictum consilium scripserunt, etc.

VII INNOCENT IV. ORDERS INQUISITORS TO DIMINSH THEIR RETINUE AND AVOID EXACTIONS. (Archives de l'Inquisition de Carcassonne. -- Doat, XXXI. fol. 116.) Innocentius episcopus servus servorum Dei dilectis fillis inquisitoribus hæreticæ pravitatis in terris nobilis viri domini Comitis Tholosani et Albiensis constitutis salutem et apostolicam benedictionem. Cum a quibusdam intellexerlmus fidedignis quod vos occasione inquisitionis vobis commissæ contra hæreticam pravitatem superfluos scriptores aliosque familiares habetis pro vestræ libito voluntatis, et graves exactiones fiunt a conversis ab eadem ad fidem et converti volentibus pravitate ad infamiam apostolicæ sedis et scandalum plurimorum, præsentium vobis auctoritate præcipiendo mandamus quatinus scriptorum et aliorum familiarium multitudinem onerosam ad necessarium numerum protinus

reducentes, a gravibus exactionibus per quas infamia potest et scandalum generari, vos et familiam vestram taliter compescatis quod honestatis vestrw titulus conservetur illæsus, et nos discretionis vestræ prudentiam merito commendare possumus. -- Datum Lugduni secundo Idus Maii, pontificatus nostri anno sexto ( 14 Maii, 1249).

VIII. ABUSE OF THE NUMBER OF ARMED FAMILIARS IN FLORENCE.
(Arch. di Firenze, Riformagioni, Arch. Diplom. XXVII.)
Bertrandus miseratione divina archiepiscopus Ebredunensis apostolicæ sedis nuncius circumspectis et religiosis viris inquisitoribus buereticae pravitatis qui in civitate et dioc. florentin. sunt et fuerint in futurum salutem in salutis autore. Quia quidam potestate sibi tradita abutentes et concessis a jure forma et modis debitis non utentes interdum favore seu alias concedunt aliqua ex quibus dampna proveniunt et scandala generantur, oportet taliurn abusus debito juris limitibus coartari. Cum igitur fidedigna relatione ad nostram audientiam sit deductum et nos fide probavimus oculata quod quidam inquisitores qui in civitate et dioc. florentin. prædictis vos in inquisitionis officio precesserint immoderaturn et excessivum numerum consiliariorum notariorum et aliorum officialium ac familiarium licet non indigerunt eisdem sibi assumere curaverunt passim eisdem et aliis sub familiaritatis vel officii titulo diversis quæsitis coloribus portandi arma offensibilia et defensibilia licentiam concedendo ex quibus multa provenerunt scandala et multis data fuit occasio aliis qui arma portare non poterant offendendi. Nos juxta commissam nobis circa reformationem officii inquisitionis sollicitudinem hujusmodi scandalis et quibusvis fraudibus occurrere cupientes et volentes præfatum inquisitionis officium sic laudabiliter et feliciter servatis eidem suis privilegiis gubernari quod propterea non offendatur justitia nee ex abusu privilegiorum aliis præjudicium generetur, autoritate apostolica qua in bac parte fungimur decernimus et statuendo tenore præsentium ordinamus quod inquisitor florentinus qui est vel pro tempore fuerit possit duntaxat quatuor consiliarios seu assessores, duos notarios, et duos custodes carcerum et duodecim alios inter officiales et familiares sibi eligere et assumere et non ultra quibus possit dare licentiam arma prout consucturn est deferendi, hoe salvo quod si urgens necessitas pro inquisitionis officio immineret, possit in hujusmodi necessitatis articulo arma portandi licentiam impertiri. Illud autem præsenti ordinationi ex superhabundanti duximus inserendum quod ne ex limitatione prædicta inquisitionis detrahatur officio et in executione ipsius dispendium patiatur potestas ac priores artium florentini teneantur prout etiam sunt de jure stricti inquisitori qui est vel erit pro tempore fideles et diligentes existere et familiarios et etiam alios cum armis omni difficultate sublata tradere quoties pro capiendis malefactoribus et suspectis et aliis officium inquisitionis tangentibus exequendis per inquisitorem hujusmodi fuerint requisiti. In quorum testimonium præsentes literas fleri fecimus et nostri sigilli appensione muniri.

Dat. in Castro Scarparie florentin. dioc. die secunda Maii sub anno Domini MCCCXXXVII.
Indict. V. Pontificatus III. Domini nostri summi pontificis.

IX. REEGULATIONS OF ARMED FAMILIARS BY THE COUNCIL OF VENICE. (Archivio di Venezia, Misti Consiglio X. Vol. XIII. p. 192; Vol. XIV. p. 29.) 1450, 19 Augusti. Cum facta sit conscientia quod inquisitor hæreticorum qui stat Venetiis dat licentiam XII. personis portandi arma et illam vendit per pecuniam, quod non est bene factum quod XII persone pro inquisitore portent arma per civitatem quum ad capiendos hereticos datur super talibus inquisitoribus auxilium brachii secularis, videlicet per dominos de nocte et per capita, Et propterea vadit pars quod inquisitores de cetero non possint dare licentiam nisi quatuor personis tantum sicut per consuetudinem antiquam solebant, quos quatuor quilibet inquisitor faciat presentari capitibus hujus concilii ut cognita condictione personarum possint provvidere sicut fuerit opus.

De parte -- 14. De non -- 2. Non sinceri -- 0.

1450 (1451), 17 Februarii.

Quod ad complacentiam Generalis minorum qui supplicavit ne inquisitori heretice pravitatis in civitate Venetiarum in suo tempore flat novitas super custodibus et officialibus suis quos antiquitus inquisitores habuerunt. Vadit pars quod concedatur eidem quod non obstante parte capta in isto concilio die 9 Augusti 1450 mandetur officialibus de nocte quod pro honore officii observet inquisitori consuetudinem antiquam cum hoc conditione videlicet. Quod ipsi officiales associent inquisitorem ad officium faciendum et aliter sicut fuerit opus et sicut antiquitus faciebant; et propterea dentur in nota officio de nocte et capitibus sexteriorum ut videatur si actualiter faciant officium vel non, ita tamen quod non excedaut numerum XII.

De parte -- 10. De non -- 5. Non sinceri -- 1.

X. TRANSFER OF PRISONERS FROM ITALY TO FRANCE.
(Archives de l'Inquisition de Carcassonne.--Doat, XXXII. fol. 155.)
Nicholaus episcopus servus servorum Dei dilecto filio fratri Philippo ordinis fratrum prædicatorum inquisitori hæreticæ pravitatis in Marchia Trevisina auctoritate sedis apostolicæ deputato salutem et apostolicam benedictionem. Significarunt nobis dilecti filii Hugo de Boniolis et Petrus Arsini ordinis fratrum prædicatorum, inquisitores hæreticæ pravitatis in regno Franciæ auctoritate sedis apostolicæ deputati, quod dudum in diocesi Veronensi quamplures hæretici de mandato tuo capti fuerunt et adhuc eos facis detineri captivos, quorum aliqui fore dicuntur de regno Franciæ oriundi, et unus eo in dicto regno pro episcopo hæreticorum ipsorum, secundum eorumdem hæreticorum usum habetur. Cum autem, sicut habeat eorumdem inquisitorum assertio, firma spes habeatur quod eorumdem hæreticorum dicti regni præsentia in illis partibus erit plurimum orthodoxæ fidei fructuosa, pro eo quod si contingat eorum aliquos divina gratia operante redire ad ipsius fidei unitatem, per ipos multorum qui sunt in eodem regno prædictæ pravitatis fermento aspersi, occultata nequitia detegi poterit, et haberi plena notitia eorumdem. Nos qui tenemur exaltationem ipsius fidei totis viribus procurare, discretioni tuæ per apostolica scripta mandamus, quatinus tam illum qui, ut præfatis inquisitoribus per eorum certum nuncium ad te propter hoc specialiter destinandum, qui sumptibus ministrandis ab inquisitoribus supradictis sub fida custodia hæreticos ducat eosdem, deinceps sub ipsorum inquisitorum cura et jurisdictione mansuros, prius tamen diligentius inquisitis ab eisdem hæreticis ad præfatos fratres inquisitores ut præmittitur destinandis, quæ ad utilitatem ejusdem fidei et utiliorem executionem commissi tibi officii videris inquirenda transmittas. Nos enim prædictis inquisitoribus nostris damus litteris in mandatis, ut eosdem haæreticos ad ipsos per te taliter destinandos diligenter et fideliter faciant custodiri, facturi nihilominus circa illos libere in eos commissum sibi contra haæreticos officium exequendo, prout secundum Dei honori et commodo ejusdem orthodoxæ fidei viderint expedire. Datum Romæ apud Sanctum Petrum quarto Idus Februarii, pontificatus nostri anno primo ( 10 Feb. 1289).

XI. ORDER OF INQUISITOR-GENERAL TO MAKE TRANSCRIPT OF RECORDS.
(Archives de l'Inquisition de Carcassonne.-- Doat, XXXII. fol. 101.)
Joannes miseratione divina Sancti Nicolai in carcere Tulliano diaconus cardinalis, religiosis viris in Christo sibi dilectis fratribus ordinis prædicatorum et monorum inquisitoribus pravitatis hæreticæ in Citramontanis partibus auctoritate sedis apostolicæ deputatis, salutem in Domino nostro. Nil majus accedit affectui quam quod fidei catholicæ puritas ubique terrarum ad Dei gloriam valeat ampliari, et macula pravitatis hæreticæ de locis illis quæ infecisse dinoscitur virtutis divinæ cooperante subsidio per nostræ ac vestræ sollicitudinis ministerium penitus deleatur. Cum igitur hujusmodi cura negotii sit nobis ab apostolicæ sede commissa nos dilectorum nobis in Domino inquisitorum pravitatis ejusdem in regno Franciæ condignis desideriis annuentes, universitati vestræ auctoritate qua in hac parte fungimur, in virtute obedientiæ districte præcipiendo mandamus quatenus depositiones testium super pravitate ipsa jam receptorum a vobis vel recipiendorum in posterum quia negotium Inquisitionis

in prædicto regno Franciæ inquisitoribus commissum eosdem contingere dinoscitur, in eo scilicet quod depositiones hujusmodi faciunt ad instructionem sibi commissi negotii ut per eas de statu personarum præfati regni habere possunt notitiam pleniorem, eisdem vel ipsorum certo et fido nuntio ad transcribendum sine difficultatis obstaculo assignetis, ut iidem inquisitores depositionibus ipsis pro loco et tempore uti possint contra personas prædicti regni, quæ per depositiones ipsas apparebunt de heresi culpabiles vel suspectæ. Datum apud Urbem veterem, decimo quarto Kalendas Junii, anno Domini MCC septuagesima tertio, pontificatus Domini Gregorii papæ decimi anno secundo.

XII. BULL OF ALEXANDER IV. AUTHORIZING INQUISITORS TO ABSOLVE EACH OTHER. *
(Archives de l'Inquisition de Carcassonne.--Doat, XXXI. fol. 196.)
Alexander episcopus, servus servorum Dei dilectis fillis fratribus ordinis prædicatorum, inquisitoribus hæreticæ pravitatis in Tholosa et aliis terris nobilis viri A. comitis Pictavensis, salutem et apostolicam benedictionem. Ut negotium fidei valeatis liberius promovere, vobis auctoritate præsentium indulgemus ut si vos excommunicationis sententiam et irregularitatem incurrere aliquibus casibus ex humana fragilitate contingat vel recolatis etiam incurrisse, quia propter vobis injunctum offcium ad priores vestros super hoc recurrere non potestis, mutuo vobis super hiis absolvere juxta formam ecclesiæ, ac vobiscum auctoritate vestra dispensare possitis, prout in hoc parte prioribus ab apostolica sede concessum est. Nulli ergo omnino hominum liceat etc. ... Datum Anagniæ Nonis Julii pontificatus nostri anno secundo ( 7 Jul. 1256).

XIII. CASH of FALSE WITNESS.
(Doat, XXVII. fol. 204.)
Bernardus Pastoris de Mareelhano mercator, habitator Pedenacii diocesis Agathensis, sicut per ipsius confessionem, sub anno Domini MCCCXXIX., mense Maii XIX die factam et processum inde habitum apparet, veniens spontanea voluntate, non vocatus nec citatus per episcopum nec inquisitorem, sed per aliquos complices suos inductus, in domo episcopali Biterris, ubi tune nos, frater Henricus de Chamayo, ordinis predicatorum, inquisitor Carcassonne, eramus, quamdam papiri cedulam scriptam nobis presentari et tradi per aliquos de familiaribus dicti Domini Episcopi procuravit et fecit, cujus tenor sequitur in

____________________
* It was this bull which enabled inquisitors to administer torture. A date several years later has usually been assigned to it.

hec verba: Significatur religiose majestati domini inquisitoris heretice pravitatis in seneschallia Carcassonne, seu cjus locumtenentis, quod cure eo anno Begguini heretici et de heresi dampnati fuissent combusti juxta castrum de Pedenaco, mandato domini nostri regis et domini Inquisitoris, mandato summi Pontificis et domini Episcopi Agathensis; hinc est quod quidam perverso spiritu imbutus, adherens heretice pravitati, perversum animum suum ad fidem heresis perversis operibus ac hereticis et dampnosis suasionibus immittens, eorum perversa opera sequendo, quadani die post coinbustionem hereticorum et specialiter post combustionem cujusdam vocati Formayro et ejus sociorum, Raimundus Barseti, notarius, catholice fidei spernens doctrinam, et mandata Apostolica et domini nostri regis, et dicti domini Agathensis Episcopi, si potuisset, impugnando, et, quod deterius est, si adherentes habuisset, contra fidem Catholicam infringendo, accessit ad locum ubi dictus Formayro et alii superius nominati sunt combusti, et flexis genibus tanquam adoraret eorum nequitiam, accepit de ossibus dictorum combustorum hereticorum et de heresi dampnatorum et pro heresi, justo mandato domini nostri summi pontificis ac domini nostri regis legitime combustorum, et ipsa ossa in pallio sive sindone involvens cum multa reverentia ac si essent reliquie sanctorum, accepit ac secum asportavit, et cume per quosdam supervenientes peteretur quid faciebat ibi ipse Raimundus respondit: "Ego colligo de ossibus istorum combustorum, vere martirum, quia pro certo ipsi erant sanioris fidei quam illi qui eos fecerant comburi, et de hoc habeo fidem meam, et ipsi erant optimi Christiani, et cure magno prejudicio et contra jus sunt combusti, et credo cos martires et eorum fidem laudo et credo quod sunt in Paradiso." Sic tune testes infrascripti ejus vesaniam et incredulitatem ac etiam hereticam pravitatem increpantes, dixerunt dicto Raimundo: "Ut quid talia facitis et talia dicitis ac asseritis rebellionem Catholice fldei, quia certe nos credimus quod quidquid per sanctam Ecclesiam fit, digne et juste flat, quia si non essent reperti heretici et pro heresi dampnati, jam non devinissent ad taliam sententiam." Ad quod respondens dictus Raimundus Barseti dixit hec verba vel similia: "Deberent teneri pro bonos chiristianos et veros martires, et hic non possem non credere quod non sint boni christiani," et nihil aliud posset sibi dari intellegi contra suam opinionem predictam. Quare supplicatur vestre Magnifice Dignitati ut ex vestro officio super premissis per vos adhibeatur remedium opportunum, et ad informandum vos nominantur testes, Imbertus de Ruppefixa, domicellus, Joannes Maurendi. Qua quidem cedula ut premittitur presentata et per nos recepta, dictum Bernardum ad nostram presentiam fecimus evocari, qui in judicio constitutus, juratus de veritate dicenda postmodum recognovit se fecisse fieri et dictari eamdem per magistrum Guillelmum Lombardi clericum et procuratorem Pedenacii habitatorem et scribi per Petrum clericum magistri Aruaudi Vasconis notarii dicti loci ad instantiam et instructionem Guillelmi Masconis de Pedenacio apotecarii, qui ipsam cedulam seu substantiam facti super quo formata fuit, conscientibus aliquibus aliis complicibus inferius nominandis primitus scripsit manu propria in vulgari, et postmodum eam sic in vulgari scriptam fecerunt formari et transcribi in forma predicta. Vocatis autem Joanne Maurendi, Guillelmo Masconis, Imberto de Ruppefixa, Durando de Podio, Guil-

lelmo de Casulis, a quibus idem Bernardus primo asserebat se audivisse narrari factum predictum, in dicta cedula expressum, et quod a principio, ut dixit, credebat esse verum, et coram nobis, Inquisitore predicto, uno post alium singulariter in judicio constitutis ac medio juramento interrogatis, si sciebant factum, prout in ipsa cedula continebatur faisse verum, et primo respondentibus se nihil scire de ipso facto, nisi per auditum dici alienum, excepto dicto Joanne Maurendi, qui asseruit ipsum factum fore verum et deposuit de scientia et de visu, tandem prefatis Joanne Maurendi et Imberto de Ruppefixa in dicti Bernardi presentia affrontatis, et in judicio constitutis, et de veritate dicenda juratis, negaverunt unus post alium se dixisse predicto Bernardo factum predictum, et aliquid scire de ipso facto, excepto dicto Imberto qui, cum dicto Joanne Maurendi, finaliter asseruit se scire et vidisse, prout in culpa sua inferius postea recitanda plenius est expressum. Quibus omnibus premissis sic actis, habita suspicione per nos, Inquisitorem predictum, ex verisimilibus conjecturis et circumstantiis in eisdem tune notatis, de consilio discretorum ibi presentium, eosdem Bernardum, Joannem, Guillelmum et Imbertum in carcere fecimus detineri; qui omnes sic detenti et in carcere reclusi, per paucos dies, apud Biterrim fuerunt auditi, interrogati et super premissa cedula plenius examinati, tandemque post multas exhortaciones, interrogationes et requisitiones eis factas, falsitatem et machinationem per eos factam inimicabiliter et dolose contra dictum Raimundum aperuerunt, unus post alium, non tamen ex toto nee clare donec fuerunt in dicto carcere per dies multos detenti et apud Carcassonam adducti. Dictus tamen Imbertus fuit primus qui predictam falsitatem et machinationem apperuit et detexit, non tamen ex integro donec omnes predicti quatuor, scilicet Bernardus Pastoris, Joannes Maurendi, Imbertus et Guillelmus fuerunt apud Carcassonam adducti et in ipso muro detenti. Demum vero dictus Bernardus post multas exhortaciones, inductiones et deductiones, effusis lacrymis, modum et seriem totius tractatus et machinationis predicte, falsitatis et cedule fabricationis et consentie in eis, corde gemebundo, detexit ac confessus fuit, quod, licet a principio dixisset se credere contenta in ipsa cedula fore vera, prout ab ipsis Joanne Maurendi, Guillelmo Masconis, et Imberto predictis se audivisse asseruerat, finaliter tamen bene perpendit ex dictis predictorum et ex circumstanciis in dicto tractatu habitis, et firmiter credidit quod predicta omnia in ipsa cedula contenta prout contra dictum Raimundum Berseti proposita crant non essent vera sed falsa et eidem Raimundo imposita falso et mendaciter, per malevolentiam et inimicitiam quam ipse et alii predicti et quidam alii de Pedenacio quos nominat, querebant vel habebant contra vel apud istum Raimundum Berseti ex causas quas in sua confessione expressit, et hoc etiam credebat et perpendebat antequam redderet cedulam predictam, sicut dixit, quodque in itinere dum ipse qui loquitur et dictus Joannes Maurendi ibant apud Biterrim ad redendam cedulam predictam dixit ipse loquens dicto Joanni: "Pectus multum me sollicitat non reddere istam cedulam," et dictus Joannes Maurendi respondit quod bene redderet eam nisi esset ibi pro teste scriptus; et hoc audito ipse Bernardus respondit: "Melius est quod estis testes et ego ipsam presentabo, quia quando sunt plures testes melius probabitur factum predictum."

Item, quando fuerunt Bi- terrim, ipse Bernardus Pastoris fecit; dictum Joannem Maurendi recedere et reverti postmodum, ne, si videretur per dominum inquisitorem esset suspectus quod se ingereret in testem, non vocatus nec citatus, et postea fecit eum cum aliis citari, et eisdem citatis, ministravit expensas in cena, non tamen de pecunia sua aliorum consentientium in predictis. Item, quamdam informationem seu inquestam que flebat in curia regia seu vicarii regii Bitterris contra dictum Raimundum Berseti super quibusdam casibus officium Inquisitionis minime tangentibus, tam ad expensas proprias quam aliorum, prosequebatur pro viribus et ducebat in odium et malum dicti Raimundi Berseti, non obstanti quod crederet contenta in ipsa cedula non esse vera, et quod etiam dixisset Joanni Maurendi et Guillelmo Mascon predictis se non credere ea fore vera nec adhibere fidem dictis eorumdem, et quod etiam sibi respondissent: "Vos, si est verum aut non, solus debetis ferre testimonium." Interrogatus quare ergo reddebat dictam cedulam ex quo sciebat eam continere falsitatem, respondit quod propter suum malum et suam ruinam et quod volebat quod propter illa ipse Raimundus Berseti haberet inde malum et dampnum. Interrogatus quare credebat inde malum eventurum dicto Raimundo Berseti, si ipsa cedula vel contenta in ea probarentur, respondit se nescire modum curie domini Inquisitoris, tamen sciebat, ut dixit, eadem contenta in ipsa cedula esse hereticalia, et quod dictus Raimundus propter hoc caperetur et in carcere poneretur et detineretur et postmodum remitteretur domino Episcopo Biterrensi et quod ipse episcopus posset de ipso Raimundo facere inquestam, sciens tum, ut dixit, quod dictus dominus Episcopus portabat tune eidem Raimundo Berseti malam voluntatem, et quod non fecisset illi nisi malum et dampnum, credens tune, ut dixit et desiderans quod ipse Raimundus condempnaretur ad perdendum officium suum, scilicet notariatus, et quod perderet magnam vel majorem partem bonorum suorum, et quod hoc sibi dixerant aliqui de complicibus predictis et aliis, quod talia erant in dicta cedula que, si probarentur, et causa bene duceretur, dictus Raimundus perderet magnam partem bonorum suorum committens predicta. Dixit se penitere de predictis.

XIV. HOPELESSNESS OF DEFENCE.
(MSS.Bibl. Nat., fonds latin, nouvelles acquisitions, 139, fol. 33.)
Anno quo supra XIIII Kal. Februarii ( 19 Jan. 1252) P. Morret comparuit coram magistris inquisitoribus apud Carcassonam et requisitus si volebat se deffendere de hiis que in instructione inventa sunt contra eum et si volebat ea recipere dixit quod non. Item requisitus dixit quod habebat inimicos, videlicet B. de Beo et sorores ejus pro eo quod habuit causam cum eis, tamen postmodum pacificatum fuit inter eos. Item B. Seguini est inimicus suus. Item Savrina est inimica sua quia ipsa dicebat quod rem habuerat cum filia sua. Et requisitus si aliud volebat dicere vel proponere ad deffensionem suam dixit se nichil aliud scire, et fuerunt sibi publicata dicta testium in inquisitione contra ipsum inita in

prtesentia domini episcopi et dictorum inquisitorum. Et facta publicatione iterum fuit requisitus semel, secundo et tertio si volebat aliquid aliud dicere ad deffensionem suam vel aliquas legitimas exceptiones proponere, dixit quod non, nisi sicut dixerat; et fuit sibi assignata dies super hiis que inventa sunt contra eum in inquisitione et sibi publicatis in presentia prædictorum . . . ad audiendam deffinitionem suam in octava Sti Vincentii (29 Jan.) in burgo. (Registre de l'Inquisition de Carcassonne.)

XV. BULL OF GREGORY XI. RELEASING A "PEXARIACH." (Doat, XXXV. fol. 134.) Gregorius episcopus servus servorm Dei dilecto filio inquisitori heretice pravitatis in partibus Carcassonensibus, auctoritate apostolica deputato, salutem et apostolicam benedictionem. Humilibus supplicum votis libenter annuimus eaque favore prosequimur opportuno; sane petitio pro parte Bidonis de Podio Guillermi, laici, Burdegalensis diocesis, nobis nuper exhibita, continebat quod ipse qui dudum cum nonnullis dampnatis societatibus per regnum Francie discurrentibus, qui de Pexariacho nuncupabantur, et de heresi fucrunt vehementer suspecte, per heresim hujusmodi quam secundum quod testes contra eum super hoc producti deposuerunt, confessus, extiterat ad perpetuum carcerem condempnatus et in eo ex tune continue stetit, suam penitentiam humiliter faciendo, et vere penitens et a predicta, heresi discedens ad gremium et unitatem sancte matris ecclesie redire desiderat quamplurimum et affectat; quodque illi qui eum propter hujusmodi heresim auctoritate apostolica condemnarunt, liberandi eum ah hujusmodi carceribus, quamvis sit contritus et redire velit, ut perfertur, nullam habent potestatem, quare pro parte dicti Bidonis nobis fuit humiliter supplicatum ut providere ei in premissis de benignitate apostolica dignaremur; nos, hujusmodi supplicationibus inclinati, discretioni tue prefatum Bidonem si in judicio conscientie tue tibi videatur, quod ad hoc ipsius Bidonis merita suffragantur, liberandi a predicto carcere et sibi alias penitentias salutares auctoritate apostolica imponendi, hujusmodi heresi per eum primitus abjurata, tibi tenore presentium concedimus facultatem. Datum apud Pontem-sorgie, Avenionensis diocesis, secundo Idus Maii, Pontificatus nostri anno primo ( 14 Maii, 1371).

XVI. MONITION OF THE ARCHBISHOP OF NARBONNE IN 1329 TO PROTECT PENITENTS WEARING CROSSES.
(Doat, XXVII fol. 107.)
Quoniam illis qui pænitentiam sibi impositam proper crimen hæresis agunt improperia obloquentium vel detrahentium quandoque dant materiam retrahendi

a via veritatis et poenitentias facere omittendi, potissime quando de crucibus vel de poenitentiis aliis sibi impositis irrisiones et detractiones eis inferuntur, idcirco nos Archiepiscopus, Episcopi, Inquisitores et Commissarii antedicti volentes talium obloquentium detrahentium et deridentium verbositatibus et malitiis obviare, et eos poenitentiatos in suo bono proposito confovere, monemus canonice semel secundo et tertio ac peremptorie omnes et singulos utriusque sexus cujuscumque conditionis aut status existant et nihilominus in virtute sanctæ obedientiæ eisdem auctoritate apostolica inhibemus ne quis cujuscumque conditionis aut status existat audeat vel præsumat dictis personis poenitentiatis vel crucesianatis occasione prædicti criminis improperium dicere vel dictum crimen retrahere vel quomodolibet imputare, intimantes omnibus tenore præsentis edicti quod eisdem detractoribus improperatoribus irrisoribus et oblocutoribus, si qui fuerint et de transgressione hujus edicti nostri legitime constiterit, cruces similes imponemus et alias procedemus contra cos secundum quod de jure et provincialibus conciliis prælatorum extiterit procedendum. Monemus insuper dictos crucesignatos et poenitentiatos ut dictas cruces eis impositas humiliter continuo infra domum et extra portent, et sine ipsis crucibus infra domum vel extra ullatenus incedant, intimantes eisdem quod si eorum aliqui sine dictis crucibus prominentibus et apparentibus infra domum vel extra incedere præsumpserint ipsos tanquam hæreticos et impoenitentes reputabimus et eos puniemus animadversione debita prout in Valentino et Biterrensibus conciliis est ordinatum.

XVII. OATH ADMINISTERED TO JAILOR OF INQUISITION.
(Archives de l'Inquisition de Carcassonne. -- Doat, XXXII. fol. 125.)
Anno Domini MCC octuagesimo secundo, sexta feria (vel) Sabbato infra octavas Apostolorum Petri et Pauli (3 Julii, 1282), fuit injunctum et districte mandatum et per juramentum Radulpho custodi immuratorum et Bernardæ uxori suæ per fratrem Joannem Galandi inquisitorem, in præsentia fratris P. regis prioris, fratris Joannis de Falgosio et fratris Archembaudi quod do cætero non teneat scriptorem aliquem in muro nec equos, nec ab aliquo immuratorum mutuum recipiant nee donum aliquod. Item nee pecuniam illorum qui in muro decedunt, retineant, nec aliquid aliud, sed statim inquisitoribus denuncient et reportent. Item quod nullum incarceratum et inclusum extrahat de carcere. Item quod immuratos pro aliqua causa extra primam portam muri nullo modo extrahat, nec domos intrent nec cum eo comedant. Item nee servitores qui deputati sunt ad serviendum aliis occupent in operibus suis, nee eos nee alios mittant ad aliquem locum sine speciali licentia inquisitorum. Item quod dictus Radulphus non ludat cum eis ad aliquem ludum, nec sustineat quod ipsi inter so ludant, et si in aliquo de prædictis inveniantur culpabiles ipso facto incontinenter de custodia muri perpetuo sint expulsi. Actum coram prædicto inquisitore in testimonio prædictorum et mei Pontii præpositi notarii, qui hæec scripsi.

XVIII. ROYAL LETTERS CONCERNING THE CONFISCATIONS AT ALBI.
(Doat, XXXIV. fol. 131.)
Universis presentes litteras inspecturis, Petrus Textor, notarius Domini Regis, tenens locum nobilis viri domini Raynaldi de Nusiacho, domini nostri regis militis, ejusque vicarii Albie et Albigesii, salutem et presentibus dare fidem. Noveritis nos vidisse, tenuisse et diligenter inspexisse quosdam patentes litteras excellentissimi principis et domini clare memorie Sancti Ludovici Dei gratia Francorum regis, ejus sigillo cereo viridi et filis sericis viridibus et rubeis in pendenti sigillatas, inter cetera continentes quoddam capitulum cujus de verbo ad verbum tenor sequitur: "In hunc modum est sciendum quod immobilia que nobis et successoribus nostris advenient de heresibus et faidamentis hereticorum debemus nos et successores nostri et tenemur vendere vel alienare infra annum, talibus personis que facient episcopo et ecclesie Albiensi et successoribus suis servicium et alia que tenebantur facere eis veteres possessores pro rebus iisdem; si vero nos vel successores nostri non vendiderimus vel alienaverimus infra annum immobilia hujusmodi, episcopus Albiensis vel successores sui in secundo anno et in tertio accipiet auctoritate propria illa immobilia et possidebit et faciet fructus suos, et si nos vel successores nostri infra tertium annum non vendiderimus vel alienaverimus predicta ut dictum est, episcopus Albiensis et successores sui ex tunc habeant et retineant auctoritate propria possessionem et proprietatem omnium predictorum pleno jure." In cujus visionis et inspectionis testimonium, nos dictus locumtenens dicti domini vicarii sigillum autenticum curie Albie domini nostri regis huic presenti vidimus in pendenti duximus apponendum.

Datum Albie, die Veneris post festum beati Vincentii Martyris, anno Domini MCCCIII.
( 23 Januarii, 1304).

Philippus Dei gratia Francorum rex seneschallo Tholosano vel ejus locumtenenti salutem. Ex parte dilecti et fidelis noster episcopi Albiensis nobis fuit expositum quod super incursibus et faidimentis condemnatorum de heresi, inter Sanctum Ludovicum avum nostrum et dictum episcopum quedam ordinatio facta fuit, quod nos medietatem bonorum immobilium ipsorum condemnatorum ad manum nostram devenientium tenemur extra manum nostram ponere infra annum, et si infra primum et secundum annum dicta bona non fuerint vendita, idem episcopus in tertio anno dictorum bonorum fructus facit suos, et si bona hujusmodi condemnatorum in tertio anno vendita non fuerint, in quarto anno tam in possessione quam in proprietate dictus episcopus bonorum ipsorum efficitur dominus in solidum, et habet idem episcopus electionem dicta bona retinendi pro pretio pro quo alii venderentur, prout in litteris inde confectis et sigillo regio in cera viridi sigillatis dicitur plenius contineri, et quod gentes et nonnulli officiarii vestri seneschallie vestre et quidam alii dictam ordinationem que retroactis temporibus servata fuit, infringunt et infringere ac contra eam venire nituntur indebite et de novo; quare mandamus vobis quatinus si, vocatis procuratore nostro et aliis evocandis, vobis constiterit ita esse, dictam ordinationem

juxta dictarum litterarum continentiam faciatis ratione previa firmiter observari, ea que contra ipsius ordinationis tenorem in dicti episcopi prejudicium indebite et de novo facta fuisse inveneritis ad statum debitam taliter reducentes quod super hoc ad nos non reperitur querela. Actum apud Novum Mercatum, die decima septima Augusti, anno Domini MCCCVI. (Doat, XXXV. fol. 94.) Philippus Dei gratia Francorum rex, Tholose et Carcassone Seneschallis aut eorum locumtenentibus salutem. Exposuerunt nobis nostri super incursibus heresis senescalli Carcassone et episcopi Albiensis procuratores quod, cum incursus heresis civitatis Albie et districtus ejusdem ad nos et ad dictum episcopum equis partibus pertineant, nonnullique dicte civitatis pro heresis crimine fuerint condempnati, et per hujusmodi condempnationem bona ipsorum nobis et dicto episcopo confiscata; nihilominus tamen nostri et episcopi procuratores predicti debita que per nonnullas personas diversoram locorum dictis condempnatis debebantur, quorum obligationes in dicta civitate celebrate fuerunt et ibidem exsolvi promisse, voluerunt exigere et nostris et episcopi, ut decet, rationibus applicare, quidam barones, nobiles et prelati quibus dicti debitores sunt subditi, nitentes dicta debita per dictos suos subditos contracta, sibi applicare, dicentes quod ad eos pertinet confiscatio ipsorum debitorum, dictos procuratores in exactione debitorum hujusmodi impedire nituntur indebite, cum in dicta civitate contracta et solvi promissa, ut predicitur, fuerint, sicut dicuut: quare mandamus vobis et vestrum cuilibet, ut pertinebit ad eum, quatinus, si vocatis evocandis, summarie et de plano constiterit de premissis, dictos barones nobiles et prelatos ab impedimento predicto opportunis remediis desistere compellentes, predicta talia debita per dictos procuratores pro nobis et dicto episcopo levari et exigi, et debitores ad ea solvendum compelli permittatis et faciatis, ac ipsa exacta nobis et dicti episcopi rationibus applicari; et cum vos propter debatum hujusmodi de predictis debitis plura per manum nostram ut superiorem, levari et exigi fecisse dicamini, de quibus ipse episcopus partem ipsum contingentem non habuit, ut dicit; si premissa vera sint, de hac parte episcopum ipsum contingente, eidem expeditionem fieri faciatis. Datum Parisius, decima sexta die Martii, anno Domini MCCCXXIX.

XIX. GIFT TO INQUISITOR FROM THE CONFISCATIONS.
(Doat, XXXI. fol. 171.)
Alfonsus filius regis Franciæ, Pictavensis et Tholosanus comes, universis presentes litteras inspecturis salutem in Domino. Notum facimus quod nos libere et pie concedimus et donamus Egidio clerico, inquisitori de heresi in partibus Tholose de cujus servitio nos laudamus, intuitu pietatis, centum solidos Tholosa-

annul redditus, in terra Raimundi de Vaure, militis, diocesis tholosane, sita in territorio Sancti Felicis et in feodo, que terra devenit ad nos incursa pro crimine heretice pravitatis, tenenda ab eodem et etiam possidenda quamdiu vixerit pacifice et quiete ita tamen quod post ejus decessum ad nos seu successores nostros libere revertatur, et si inveniretur quod plus valeret tempore date presentium litterarum, illud non intelligimus concessisse nee donasse, ita tamen quod illam terram vel redditum alienare non possit sine nostra licentia speciali. In cujus rei testimonium presentibus litteris sigillum nostrum duximus apponendum, salvo jure quolibet alieno. Actum apud hospitale juxta Corbolium, anno Domini MCCLI., mense Julii.

XX. CHARLES OF ANJOU'S INSISTENCE AS TO CONFISCATED PROPERTY.
(Archivio di Napoli, Anno 1272, Reg. 15, Lettera C, fol. 77.)
Scriptum est seneseballo Provincie etc. Olim vicario et subvicario quandam Massilie dedisse dicimur in mandatis ut cum maria Roberta de Massilia mulier accusata de crimine beresis antequam ad carcerem occasione predicte criminis finaliter condempnaretur quamdam domum suam predicti criminis occasione ad nostram curiam legitime devolvendam vendiderit fraudulenter, ipsi vel eorum alter inquirerent de premissis diligentius veritatem, et si rem invenirent ita esse dictam domum ad opus nostre curie revocautes facerent ipsam publice subastari, rescripturi nobis quantum de ea poterat inveniri: ipsi vero mandatum nostrum in bac parte ducentes penitus in contemptum id facere non curarunt. Unde nos presenti vicario et subvicario Massilie sub obtentu gratie nostre districte precipitous ut ipsi vel alter eorum super premissis inquisita diligenter veritate si eamdem domum invenerint ad nostram curiam occasione bujusmodi pertinere ipsam ad opus ipsius curie nostre revocantes ipsam subastari faciant rescripturi nobis quantum de ea poterit inveniri. Quia tumen ipsum negotium plurimum nobis cordi existit, volunius et fidelitati tue precipiendo mandamus quatenus in premissis committi non patiatis negligentiam vel defectum, et si forsan procurator curie nostre in provincia occupatus aliis hiis interesse nequiverit alium qui degat Massilie statuas ut executioni predictolum omnium intersit prout de jure fuerit et utilitati nostre curie videatur expedire. Datum Capue XIIII. Januarii prime indictionis.

(On the next following folio is a similar letter addressed to the viguier and sous-viguier.)

END OF VOL. I.


[ Contents | Continue to VOL. II - Ch.1 ]